Te land, ter zee en in de lucht

Te land, ter zee en in de lucht

Michael Goddaert (42) uit Schilde voelt zich overal thuis. De vliegtuigpiloot bouwde enkele jaren geleden eigenhandig zijn eerste zeilschip in een hangar in Brecht. Het gestroomlijnde design kon velen bekoren. Een grotere hangar werd noodzakelijk, alsook een uitgebreider team en een firmanaam: Domani. De tweede boot werd in drie maanden tijd ontwikkeld en gebouwd en de eerste klant is nu binnen.

We worden vandaag getrakteerd op zon en een gesprekspartner die keurig op tijd op de afspraak is. We bevinden ons in het landelijke Brecht, waar hangars nog gehuurd kunnen worden tegen een betaalbare prijs. Michael komt rechtstreeks van Zaventem, waar hij passagiers uit Toulouse veilig de luchthaven heeft binnengeloodst. Het formele pilootuniform ruilt hij snel in voor een losse broek met polo, de ideale zeiloutfit.

Elf jaar geleden startte Michael met de bouw van een eerste zeilschip. “Nergens vond ik een zeilschip dat aan mijn vereisten voldeed: sportief en tegelijk knap van design, inclusief groot zonnedek. Ik besloot daarop zelf aan de slag te gaan en bouwde het hele vaartuig met eigen handen. De ontwikkeling duurde een jaar, het bouwen zelf nam vier jaar in beslag. Het was een complete onemanshow. De verhuurder van de hangar stond er smalend bij en noemde mij de gek van Brecht”, lacht Michael. “En kijk nu waar we staan.”

Domani’s eerste klant komt uit het Nederlandse Friesland

De man bracht een bezoekje aan de hangar in Brecht en kreeg zo een zicht op het productieproces. “In het begin was ik er geen voorstander van om potentiële klanten in mijn rommelige hangar te ontvangen”, gaat Michael voort. “Nu merk ik dat het vooral een voordeel is wanneer je kan laten zien hoe zo’n boot wordt gemaakt, ook al heeft de klant daar weinig technische achtergrondkennis van.”
De onderdelen voor de Domaniboten komen uit Europa, een groot deel ook uit Antwerpen. Zo werd het interieur van de cabine gemaakt door Absoluut Hout, een bedrijf uit Wijnegem en zijn de ramen afkomstig van Imatex, een firma uit Schoten.

De allereerste Domani maakte Michael is volledig eigenhandig

Hij was er vier jaar meer bezig.
Nadat de digitale tekening is gemaakt, worden er modellen van alle onderdelen, zoals de romp en het dek, vervaardigd. Daarop worden dan mallen gemaakt die dienen als ‘bakvorm’ voor het schip. We hebben nu een deel van de arbeid, zoals het polyesterwerk, uitbesteed aan vaklui in Polen en Nederland. Natuurlijk zou ik liever alles in eigen hangar houden, maar de Belgische loonkost noopt ons creatief te zijn en andere opties te overwegen.

Wanneer de grote onderdelen klaar zijn, vinden ze terug hun weg naar Brecht waar Michael en zijn team zorgen voor assemblage, afwerking en maatwerk. “Domani evolueerde van een onemanshow naar een dynamisch team van gepassioneerde medewerkers en toeleveranciers. Het zijn die samenwerkingen die mij iedere dag drijven om deze droom verder waar te maken.”

Drukke agenda

Al is het allemaal niet eenvoudig, geeft hij toe. Tenslotte werkte Michael tot voor kort als copiloot. Begin dit jaar promoveerde hij tot commandant en werd zijn uurrooster nog drukker. Als kers op de taart is zijn vrouw momenteel in blijde verwachting van hun tweede kind. “Het is een echte rollercoaster”, gaat Michael voort. “Ik wil toch in de toekomst bekijken welke flexibiliteit ik nog in mijn uurrooster kan inbouwen. Mocht Domani ooit een groot succes worden, dan ben ik misschien bereid om de overstap naar de boten te maken.”

Het atelier van Domani in Brecht

Michael rondde zijn pilotenopleiding af in 2000, het jaar voor de Sabenacrisis. Zijn diploma had hij op zak, maar de job bleef weg. “Het faillissement van Sabena duwde me naar de botenwereld. Mijn eerste baan was die van commercieel afgevaardigde bij luxebootbouwer Ionic Yachts in Brussel. Daarna werkte ik drie jaar bij Zeydon en volgde ik er mee de bootontwerpen op. In 2006 ging ik aan de slag als piloot en deed ik parallel nog een onlinecursus jachtdesign. In mijn achterhoofd bleef het idee altijd borrelen om iets te doen met zeilboten die anders waren dan de conventionele. Als kind was ik al gefascineerd door zeilen en boten. Mijn vader was marketingdirecteur bij Côte d’Or en nam vaak klanten mee op het promotieschip in Oostende. Als achtjarig manneke vond ik dat fantastisch. Hij kocht later zo’n zeilbootje van ETAP en ik mocht dan altijd mee naar de werven.”

Vandaag werkt Darko op de werf. Hij maakt er de kiel van het volgende Domanischip. “Het is belangrijk om de juiste talenten aan te trekken. Voor de Domani S30 deden we een beroep op productdesigner Jonathan Anthierens en scheepsarchitect Peter Bosgraaf. De eerste zorgde voor een functioneel en knap design, de tweede voor een technisch goed uitgebouwd schip. We streven naar de perfectie.”

Luxepaardje

We trekken naar de jachthaven van het Nederlandse Bruinisse, op een uurtje rijden van Brecht. Daar kunnen we het werk van het Domaniteam bekijken en uittesten. Onderweg vertelt Michael hoe de markt van de zeilschepen is veranderd. “Vroeger ging men hele weekends zeilen met het gezin. We merken nu steeds meer dat dagzeilen in de lift zit en dat de nadruk op het samenzijn ligt. We leven in een maatschappij waar de tijds- en werkdruk zeer hoog liggen. Waar vrouw en man evenveel verdienen en elk heel wat werkuren kloppen. Zeilen brengt dan een stukje vrijheid. We zien ook vaak vrienden die samen voor één dag een zeilschip huren. Het is heel toegankelijk mits je voor de kleinere zeilboten geen speciale brevetten nodig hebt”, vertelt hij.

“We zien ook dat mensen steeds meer afstappen van de grotere luxejachten en kiezen voor de financieel meer toegankelijke boten. Een Domaniboot koop je, zonder opties, voor 79.500 euro, exclusief btw, wat absoluut meevalt. Alles wat we verdienen, wordt opnieuw geïnvesteerd in de verdere ontwikkeling en verbetering. Cash is ook nodig om dat te kunnen doen. Ik hoop over enkele jaren aan een productie te zitten van enkele tientallen schepen per jaar. Het aantal manuren per boot willen we verder reduceren van 600 tot 400 uren. Ik ben een creatieveling en tot voor kort dacht ik niet al te veel na over al dat cijferwerk, maar mijn zakenpartners hebben wél dat inzicht. We zijn absoluut een complementair team.”

Aangekomen in Bruinisse valt het op dat de jachthaven zeer verzorgd is. Geen vuiltje op de grond, propere toiletten, vriendelijke supermarktuitbaters en een gemoedelijke sfeer onder de booteigenaars.

Matthieu Ophoff, een vriend van Michael, bestuurt vandaag de eerste Domani, zodat onze fotograaf vanop die boot het tweede paradepaardje, de S30, in vol ornaat kan fotograferen. De Domani’s vallen op tussen de oudere zeilboten met hoge cabines en beperkt zonnedek. Michael gooit enkele op maat gemaakte kussens op het dek en haalt de boot uit het stopcontact. “Hij werkt volledig op elektriciteit. Met één laadbeurt kunnen we zo’n acht uur op het Grevelingenmeer varen. Lekkende dieseltanks behoren voorgoed tot het verleden en varen op elektriciteit is uiteraard een pak goedkoper.”

De motor wordt gestart en met een zacht gezoem varen we het haventje uit. Michael geniet er duidelijk met volle teugen van. We trekken richting open water, waar we het roer zelf mogen overnemen.

Grevelingenmeer

Zeilen is genieten, maar ook een beetje werken. Terwijl wij sturen, hijst Michael de zeilen. Gelukkig zijn de windcondities vandaag optimaal en halen we een snelheid van zeven knopen. Het schip klinkt steil naar links en dan weer naar rechts, wat in het begin een beetje eng is, maar volkomen normaal. We zijn vertrokken voor een uurtje volle ontspanning. “Tijdens het zeilen vergeet je de wereld om je heen”, zegt Michael. “Het is een fantastisch gevoel.” Rondom ons glinsteren de andere zeilschepen in het heldere water. De omgeving met groene eilandjes is een lust voor het oog en het is verbazingwekkend dat we deze natuurpracht op slechts een uurtje van Antwerpen kunnen aanschouwen. “Het Grevelingenmeer is iets rustiger dan de Oosterschelde en het haventje heeft de ideale faciliteiten. Potentiële klanten nemen we hier graag mee naartoe voor een proefrondvaart. Toen we hier voor onze eerste klant de zeilen hesen, was hij meteen verkocht.”

Er wordt nog weinig gezegd en we genieten van het walsen op het water en de schitterende voorjaarszon. Voor we het weten is het tochtje alweer voorbij en weet Michael zich terug te manoeuvreren in de aanlegplaats. “Dat is toch altijd wel een stresserend moment”, zegt hij. “Eigenlijk is het wel gek. Een vliegtuig van 50 ton zet ik met gemak op de landingsbaan en voor een bootje van twee ton begin ik lichtjes te zweten. Zeilen is puur avontuur.”

Bron: Gazet van Antwerpen

Schrijf u in op onze nieuwsbrief en mis geen enkele update
INSCHRIJVEN
Schrijf u in op onze nieuwsbrief en mis geen enkele update
INSCHRIJVEN